திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர், சிவபெருமானின் புகழை யாழ் (ஒரு பழமையான நரம்பு இசைக்கருவி) என்னும் கருவியின் மூலம் இசைக்கும் திருத்தொண்டு செய்து வந்தார். இவரும் இவரது மனைவியார் மதங்கசூளாமணியும் ஊர் ஊராகச் சென்று ஈசனைப் பாடினர்.
ஒருமுறை அவர்கள் மதுரைக்கு வந்தனர். வழக்கம்போல் சுந்தரேஸ்வரர் சந்நிதிக்கு வெளியே நின்று யாழ் மீட்டிப் பாடினர். அப்போது பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மழையாலும், தரையிலிருந்த ஈரப்பசையாலும் யாழின் நரம்புகள் தளர்ந்து, சுருதி பிசகியது. ஈசனுக்குப் பிழையாகப் பாடிவிடுகிறோமே என்று யாழ்ப்பாணர் கண்ணீர் வடித்தார்.
தன்னைப் பாடும் பக்தன் சேற்றில் நிற்பதைப் பொறுக்காத ஈசன், ஒரு தங்கப் பலகையை (பீடம்) கருவறையிலிருந்து யாழ்ப்பாணர் முன் தோன்றச் செய்தார். “என் அன்பனே! இந்த ஈரத்தால் உன் யாழின் நாதம் கெடாமல் இருக்க, இந்தப் பலகையின் மீது அமர்ந்து பாடு” என்று அசரீரி ஒலித்தது.
இறைவன் அளித்த அந்தத் தங்கப் பலகையின் மீது ஏறி அமர்ந்து, ஆனந்தக் கண்ணீரோடு தன் யாழை மீட்டி ஈசனைப் பாடி மகிழ்ந்தார் யாழ்ப்பாணர். இறைவன் இசையின் சுருதிக்கு மயங்குபவன் அல்ல, பக்தியின் சுருதிக்கே மயங்குபவன் என்பதை இந்தத் திருவிளையாடல் உலகிற்கு உணர்த்தியது.
