காஞ்சிபுரத்தில் வாழ்ந்த சாக்கிய நாயனார், பௌத்த மதத்தைப் பின்பற்றித் துறவியானார். ஆனால், அவரது மனம் சிவபெருமானிடமே லயித்திருந்தது. சிவனடியார் வேடம் பூணாமல், பௌத்தத் துறவி வேடத்திலேயே ஈசனை மானசீகமாக வழிபட்டு வந்தார்.
ஒருநாள் காட்டில் ஒரு சிவலிங்கம் திறந்தவெளியில் இருப்பதைக் கண்டார். லிங்கத்தைப் பார்த்ததும் அவருக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கியது. அந்த மகிழ்ச்சியை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியாமல், அருகில் கிடந்த ஒரு கல்லை எடுத்து ஈசனின் மீது அன்போடு வீசினார். ஈசன் அந்தப் பாறாங்கல்லை ஒரு மென்மையான மலராக ஏற்றுக்கொண்டார்!
அன்று முதல் தினமும் உணவு உண்பதற்கு முன், ஒரு கல்லை எடுத்து லிங்கத்தின் மீது வீசிவிட்டே சாப்பிடுவதை அவர் ஒரு வழிபாடாகவே வைத்துக்கொண்டார். ஒருநாள் மிகவும் பசியோடு உண்ண அமர்ந்தார். அப்போதுதான் தான் ஈசனுக்குக் கல் வீசாமல் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார். உடனடியாக எழுந்து ஓடி, லிங்கத்தின் மீது கல்லை வீசினார்.
அவரது தொடர்ச்சியான, பிழையற்ற அன்பைக் கண்ட ஈசன், அந்த லிங்கத்திலிருந்து நேரில் தோன்றி, “நீ வீசிய கற்கள் எல்லாம் எனக்கு மலராகவே வந்து சேர்ந்தன” என்று கூறி, அவருக்குச் சிவலோகப் பதவியைக் கொடுத்தருளினார். அன்பு எந்த வடிவில் வந்தாலும் ஈசன் அதை ஏற்பார் என்பதற்கு இதுவே சான்று.
