திருவாரூர் தியாகராஜர் கோயிலில் சிவத்தொண்டு செய்து வந்தவர் செருத்துணை நாயனார். ஈசனுக்குப் படைக்கப்படும் பொருட்கள் எதுவாக இருந்தாலும், அது மிகவும் தூய்மையானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த கண்டிப்புடையவர். அந்த நாட்டு மன்னனான கழறிற்றறிவார் (சேரமான் பெருமாள் நாயனார்) மனைவியோடு கோயிலுக்கு வந்திருந்தார்.
கோயில் மண்டபத்தில் ஈசனுக்குச் சாற்றுவதற்காகப் பறித்து வைக்கப்பட்டிருந்த மலர்கள் இருந்தன. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு மலர் தவறி கீழே விழுந்தது. அதைக் கண்ட பல்லவ நாட்டு இளவரசியான அந்த ராணி, அறியாமையால் அந்தப் பூவை எடுத்துத் தன் மூக்கில் வைத்து முகர்ந்து பார்த்தாள். ஈசனுக்குப் படைக்க வேண்டிய மலரை ஒரு மானுடப் பெண் எச்சில்படுத்தி விட்டாளே என்று செருத்துணை நாயனார் ஆத்திரமடைந்தார்.
சற்றும் யோசிக்காமல், அரசரின் மனைவி என்றும் பார்க்காமல், தன் வாளை உருவி அந்த ராணியின் மூக்கை வெட்டி வீழ்த்தினார்! ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட ராணி அலறித் துடித்தாள்.
சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்த மன்னன் கழறிற்றறிவார், நடந்ததைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தார். தன் மனைவி செய்த பிழையை உணர்ந்த மன்னன், “இந்தக் குற்றத்திற்கு மூக்கை வெட்டுவது மட்டும் போதாது, பூவை எடுத்த அவள் கையையும் வெட்ட வேண்டும்!” என்று கூறி தன் வாளால் மனைவியின் கையை வெட்ட முற்பட்டார். மன்னனின் சிவபக்தியையும், செருத்துணை நாயனாரின் தொண்டையும் கண்டு ஈசன் காட்சியளித்து ராணிக்கு மீண்டும் மூக்கையும் கையையும் வழங்கி அருளினார்.
