[Image Reference: Ancient child saint singing ecstatically in front of an earthen pot of ashes, a beautiful young woman emerging out of the ashes in front of a grand temple, divine resurrection.]
மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்த தீவிர சிவபக்தரான சிவநேசச் செட்டியாருக்கு, பூம்பாவை என்ற அழகிய மகள் இருந்தாள். திருஞானசம்பந்தரின் பெருமைகளைக் கேள்விப்பட்ட செட்டியார், தனது மகளை சம்பந்தருக்கே திருமணம் செய்து கொடுப்பது என்று மானசீகமாக முடிவெடுத்திருந்தார். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாகப் பூம்பாவை ஒரு தீராத பாம்புக்கடிக்கு ஆளாகி இறந்து போனாள்.
துடிதுடித்துப் போன செட்டியார், அவளது உடலைத் தகனம் செய்து, அந்தச் சாம்பலையும் எலும்புகளையும் ஒரு மண்பானையில் அடைத்து வைத்துக்கொண்டு, சம்பந்தரின் வரவிற்காகக் காத்திருந்தார். ஒருநாள் திருவொற்றியூருக்கு வந்த சம்பந்தரை, செட்டியார் நேரில் சந்தித்துத் தன் துயரைக் கூறினார்.
உடனே சம்பந்தர் செட்டியாருடன் மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்கு வந்தார். சாம்பல் நிறைந்த அந்தப் பானையை ஈசனின் சந்நிதிக்கு முன் வைக்கச் சொன்னார். ஈசனை நினைத்து, “மட்டிட்ட புன்னையங் கானல் மடமயிலை…” என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடத் தொடங்கினார்.
மயிலாப்பூரில் நடக்கும் சிவபெருமானின் ஒவ்வொரு திருவிழாவையும் குறிப்பிட்டு, “இந்த விழாக்களையெல்லாம் காணாமல் நீ போவதோ பூம்பாவாய்?” என்று அவர் உருக்கத்தோடு பாடியபோது, பானைக்குள் இருந்த சாம்பல் திரண்டு உருவமாகியது! பதிகம் முடிவதற்குள், பானையை உடைத்துக்கொண்டு 12 வயது நிரம்பிய ஒரு தெய்வப் பெண்ணாகப் பூம்பாவை உயிர்த்தெழுந்து வந்தாள்! மரணத்தை வென்ற அந்தப் பதிகம் இன்றும் மயிலாப்பூரில் ஒலிக்கிறது.
