[Image Reference: Very old tribal woman in a forest ashram taking a bite out of wild berries and handing the sweetest ones to Prince Rama, who eats them with a warm smile.]
மாதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்து வந்த வேட்டுவக் குல மூதாட்டி சபரி. “ராமர் ஒருநாள் உன்னைத் தேடி வருவார்” என்று அவளது குரு கூறிய வார்த்தையை நம்பி, ராமனின் வரவிற்காகத் தினமும் காட்டைச் சுத்தம் செய்து, மலர்கள் தூவிப் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்தாள். ராமனும் லட்சுமணனும் அவளைத் தேடி ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். ராமரைக் கண்டதும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்த சபரி, தான் சேகரித்து வைத்திருந்த காட்டுப் பழங்களை ராமருக்குக் கொடுத்தாள்.
அந்தப் பழங்கள் ராமருக்குப் புளித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ஒவ்வொரு பழத்தையும் தான் முதலில் கடித்துச் சுவைத்துப் பார்த்து, இனிப்பானப் பழங்களை மட்டுமே ராமருக்குக் கொடுத்தாள்! எச்சில்படுத்திய பழங்களை அண்ணன் உண்பதைக் கண்டு லட்சுமணன் கோபப்பட்டான். ஆனால் ராமர் புன்னகைத்து, “லட்சுமணா! இந்த மூதாட்டி எனக்குக் கொடுப்பது பழங்களை அல்ல, அவளது தூய்மையான அன்பை! அன்போடு படைக்கப்படும் எதுவாயினும் அது எனக்கு அமுதமே” என்று கூறி அந்த எச்சில் கனிகளைச் சுவைத்து உண்டு சபரிக்கு முக்தி அளித்தார்.
