காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் பெரும் வணிகராகத் திகழ்ந்தவர் திருவெண்காடர் (பட்டினத்தார்). அவருக்கு நீண்ட நாட்களாகக் குழந்தை இல்லை. சிவபெருமானே ஒரு அனாதைக் குழந்தையாக உருவெடுத்து வர, திருவெண்காடர் அவரைத் தத்தெடுத்து ‘மருதவாணன்’ என்று பெயரிட்டு வளர்த்தார்.
மருதவாணன் வளர்ந்து பெரியவனானதும், கடல் கடந்து வாணிகம் செய்யச் சென்றான். திரும்பியதும் அவன் கொண்டு வந்த மூட்டைகளைத் திறந்து பார்த்த தந்தைக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி. அதில் தங்கம், வைரத்திற்குப் பதிலாக வெறும் வரட்டிகளும் (எருவாட்டி), தவிட்டும் இருந்தன. கோபமடைந்த திருவெண்காடர் மகனைத் தேடினார், ஆனால் அவனைக் காணவில்லை.
அப்போது மருதவாணன் விட்டுச் சென்ற ஒரு சிறிய பேழையைத் (பெட்டி) திறந்தார். அதனுள் ஒரு ஓலைச்சுவடியும், காது உடைந்த (துளையற்ற) ஒரு பழுதான ஊசியும் இருந்தன. அந்த ஓலையில், “காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே!” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
அதாவது, “நீ இவ்வளவு செல்வத்தைச் சேர்த்து என்ன பயன்? நீ இறக்கும்போது, ஒரு காதற்ற ஊசி கூட உன்னுடன் வராது” என்ற மாபெரும் தத்துவத்தை அந்த வரி உணர்த்தியது. இதைப் படித்த மறுகணமே திருவெண்காடருக்கு ஞானம் பிறந்தது. கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களை அப்படியே துறந்துவிட்டு, கட்டியிருந்த கோவணத்துடன் வெளியேறி, ‘பட்டினத்தார்’ என்ற மாபெரும் சித்தரானார்.
