திருவாரூர் தியாகராஜர் கோயிலில் அறப்பணிகள் செய்து வந்தவர் நமிநந்தியடிகள். அரநெறி என்னும் ஈசனின் சந்நிதியில் தினமும் நெய் விளக்கேற்றுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் விளக்கேற்றச் சென்றபோது நெய் தீர்ந்துவிட்டது. பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சமணர்களின் மடத்திற்குச் சென்று நெய் கேட்டார்.
சமணர்கள் அவரைப் பார்த்து, “உன் கையில் நெருப்பை ஏந்தும் உங்கள் சிவனுக்கு எதற்கு விளக்கு? அப்படியே விளக்கேற்ற வேண்டும் என்றால், நெய்க்குப் பதிலாக இந்தத் திருக்குளத்து நீரை மொண்டு விளக்கேற்றிக்கொள்!” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தனர்.
மனமுடைந்த நமிநந்தியடிகள் ஈசனிடம் சென்று அழுதார். அப்போது, “அன்பனே வருந்தாதே! அவர்கள் சொன்னபடியே குளத்து நீரை மொண்டு வந்து அகலில் ஊற்றி விளக்கேற்று” என்று அசரீரி ஒலித்தது.
பரவசமடைந்த நாயனார், திருவாரூர் கமலாலயக் குளத்தின் நீரை மொண்டு வந்து, திரியிட்டு விளக்கைப் பற்ற வைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! தண்ணீர் நெய்யாக மாறி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது! சமணர்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்தனர். ஈசனின் அருளால் அந்தத் தண்ணீரால் ஏற்றப்பட்ட விளக்குகள் திருவாரூர் கோயில் முழுவதும் பல நாட்கள் பிரகாசமாக எரிந்து உலகிற்குப் பக்தியின் வல்லமையை உணர்த்தின.
