காளஹஸ்தி காடுகளில் வாழ்ந்து வந்த வேடர் குல இளைஞன் திண்ணன். ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்றபோது, மலையின் உச்சியில் தனித்துக் கிடந்த ஒரு சிவலிங்கத்தைக் கண்டான். அதைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவனுக்குள் இனம் புரியாத ஒரு பாசம் பீறிட்டு எழுந்தது. “இந்தக் காட்டில் தனிமையில் இருக்கிறாரே என் சாமி” என்று கண்ணீர் வடித்தான்.
இறைவனுக்கு ஆகம விதிப்படி பூஜை செய்ய அவனுக்குத் தெரியாது. அவனது அன்பே அவனுக்கு ஆகமம் ஆனது. தினமும் காவிரியிலிருந்து நீரை தன் வாயில் அடக்கிக் கொண்டு வருவான்; தலையில் சொருகியிருந்த மலர்களை லிங்கத்தின் மீது உதிர்ப்பான்; வாயிலிருந்த நீரால் இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்வான். தான் சுட்டுப் பார்த்துக் சுவையான மாமிசத்தை மட்டும் இறைவனுக்குப் படையலாக வைப்பான்.
இதைப் பார்த்த கோயில் அர்ச்சகர் சிவகோசரியார் பதைபதைத்துப் போனார். சிவபெருமானிடம் அழுது முறையிட்டார். திண்ணனின் அன்பை உலகிற்கு உணர்த்த ஈசன் திருவுளம் கொண்டார்.
ஒருநாள் திண்ணன் வந்தபோது, லிங்கத்தின் ஒரு கண்ணிலிருந்து ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது. பதறிப்போன திண்ணன், பச்சிலைகளை அரைத்து வைத்துப் பார்த்தான். ரத்தம் நிற்கவில்லை. “கண்ணுக்குக் கண்” என்ற வேடர் குறிப்பு அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. சற்றும் தயங்காமல் தன் ஒரு கண்ணை அம்பால் தோண்டி எடுத்து ஈசனின் ரத்தம் வரும் கண்ணில் அப்பினான். ரத்தம் நின்றது!
அவன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதற்குள், லிங்கத்தின் மறுகண்ணிலிருந்தும் ரத்தம் பீறிட்டது. இப்போது திண்ணன் சற்றும் தயங்கவில்லை. தன் இரண்டாவது கண்ணையும் தோண்டத் தயாரானான். ஆனால், இரண்டு கண்களும் இல்லாமல் போனால் ஈசனின் கண்ணில் எப்படிக் குறிபார்த்து வைப்பது? தன் கால் பெருவிரலை ஈசனின் ரத்தம் வரும் கண்ணில் அடையாளமாக வைத்துக்கொண்டு, தன் இரண்டாவது கண்ணை அம்பால் தோண்ட முற்பட்டான்.
அப்போது “நில்லு கண்ணப்பா!” என்ற அசரீரி ஒலித்தது. ஈசன் நேரில் தோன்றி திண்ணனைத் தழுவிக்கொண்டார். இறைவனுக்கே கண் கொடுத்ததால், அன்று முதல் திண்ணன் ‘கண்ணப்ப நாயனார்’ என்று உலகோரால் போற்றப்படுகிறார்.
