[Image Reference: Ancient Tamil King finishing his daily pooja, putting a sword to his neck in despair, while a magical golden sound wave of ankle bells descends from the sky.]
திருவஞ்சைக்களத்தை ஆண்ட சேரமான் பெருமாள் நாயனார், தில்லை நடராஜப் பெருமானின் மீது அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்டவர். தினமும் அவர் அரண்மனையில் செய்யும் சிவபூஜையின் முடிவில், சிதம்பரம் நடராஜப் பெருமான் தான் ஆடும்போது எழும் சிலம்பொலியை சேரமானின் காதுகளில் மட்டும் கேட்கும்படி ஒலிக்கச் செய்வார். சிலம்பொலியைக் கேட்ட பின்னரே அரசர் உணவருந்துவார்.
ஒருநாள் வழக்கம் போல் பூஜை முடிந்தது. ஆனால் சிலம்பொலி கேட்கவில்லை. “என் பூஜையில் ஏதோ பிழை நடந்துவிட்டது, ஈசனின் நாதம் கேட்காத இந்த உயிர் இனி எதற்கு?” என்று வருந்தி, தன் வாளால் கழுத்தை அறுக்க முற்பட்டார். அப்போது “கலீர்… கலீர்…” என்று நடராஜரின் சிலம்பொலி விரைவாக ஒலித்தது! “தில்லையில் சுந்தரன் பாடிய தேவாரத் தமிழின் இனிமையில் மயங்கி, அதைத் தலையசைத்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அதனால் தான் நாதம் அனுப்பத் தாமதமானது” என்று அசரீரி ஒலித்தது.
