[Image Reference: Lord Krishna in opulent royal clothing tearfully hugging a very poor, skinny man in rags (Kuchela), enthusiastically eating a handful of flattened rice from a small dirty cloth.]
சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் கண்ணனும், குசேலரும் (சுதாமா) ஒன்றாகப் பயின்ற சிறுவயது நண்பர்கள். காலப்போக்கில் கண்ணன் துவாரகையின் மாமன்னனானான்; குசேலரோ இருபத்தி ஏழு குழந்தைகளுடன் கொடிய வறுமையில் வாடினார். மனைவியின் வற்புறுத்தலால், கண்ணனைச் சந்தித்து உதவி கேட்கத் துவாரகைக்குச் சென்றார் குசேலர். வெறும் கையோடு நண்பனைக் காணப் போகக் கூடாதே என்று, அண்டை வீட்டாரிடம் யாசகமாகக் பெற்ற ஒரு பிடி அவலை ஒரு கந்தல் துணியில் முடிந்து எடுத்துச் சென்றார்.
மாளிகைக்குள் நுழைந்த கிழிந்த ஆடை அணிந்த குசேலரைக் கண்டதும், சிம்மாசனத்திலிருந்து ஓடோடி வந்த கண்ணன், நண்பனைக் கட்டித் தழுவிக் கண்ணீர் வடித்தான். குசேலரைச் சிம்மாசனத்தில் அமர வைத்து, அவர் கால்களைத் தானே கழுவி உபசரித்தான். கண்ணனின் ராஜபோகத்தைக் கண்ட குசேலர் தான் கொண்டுவந்த சாதாரண அவலைக் கொடுக்க வெட்கப்பட்டார். ஆனால் கண்ணன் அவராகவே அந்த முடிச்சை அவிழ்த்து, “எனக்குப் பிடித்த அவலைக் கொண்டு வந்திருக்கிறாயா?” என்று கூறி ஒரு பிடி அவலை ஆசையோடு உண்டான். குசேலர் எந்த உதவியும் கேட்காமலேயே வீடு திரும்பினார். ஆனால் கண்ணன் உண்ட அந்த ஒரு பிடி அவலின் மகிமையால், குசேலரின் குடிசை மாபெரும் அரண்மனையாக மாறியிருந்தது!
