ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் நந்தவனத்தில் துளசிச் செடிகளுக்கு இடையே ஒரு அழகிய பெண் குழந்தையைக் கண்டெடுத்தார் பெரியாழ்வார். அக்குழந்தைக்கு ‘கோதை’ எனப் பெயரிட்டு, கண்ணனின் கதைகளைச் சொல்லியே வளர்த்து வந்தார். கோதை வளர வளர, கண்ணன் மீதான அவளது காதலும் வளர்ந்தது. மனிதர்கள் யாரையும் மணக்க மாட்டேன், அந்த ரங்கநாதனையே மணப்பேன் என்று தீர்க்கமாக இருந்தாள்.
பெரியாழ்வார் தினமும் ரங்கநாதருக்கு சாற்றுவதற்காக மலர்களைப் பறித்து மாலையாகத் தொடுத்து வைப்பார். அவர் இல்லாத நேரத்தில், கோதை அந்த மாலையைத் தன் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு, கண்ணனுக்குத் தன்னை இந்த மாலையோடு பிடித்திருக்கிறதா என்று கண்ணாடியில் பார்த்து மகிழ்வாள். பின் அதை ரகசியமாக கழற்றி அதே இடத்தில் வைத்துவிடுவாள்.
ஒருநாள், கோதை மாலையை அணிந்து கொண்டிருப்பதைப் பெரியாழ்வார் பார்த்துவிட்டார். “எப்பேர்ப்பட்ட அபச்சாரம் செய்துவிட்டாய் மகளே! இறைவனுக்குச் சாற்ற வேண்டிய மாலையை நீ அணிந்து எச்சில்படுத்தி விட்டாயே!” என்று வருந்தி, கோதையை கடிந்து கொண்டார். அன்று இறைவனுக்கு மாலையை அவர் அனுப்பவில்லை.
அன்று இரவு பெரியாழ்வாரின் கனவில் தோன்றிய ரங்கநாதர், “ஆழ்வாரே, இன்று எனக்கு ஏன் மாலை வரவில்லை?” என்று கேட்டார். பெரியாழ்வார் நடந்ததைக் கூறி கண்ணீர்மல்க மன்னிப்பு கேட்டார். அதற்கு புன்னகைத்த எம்பெருமான், “கோதை அணிந்து கொடுத்த மாலையில்தான் எனக்கு அலாதியான பிரியமும் நறுமணமும் இருக்கிறது. நாளை முதல் அவள் சூடிக்கொடுத்த மாலையையே எனக்கு அனுப்பி வையும்” என்றார்.
விழித்தெழுந்த பெரியாழ்வார், தன் மகளின் பக்தியின் ஆழத்தை எண்ணி வியந்தார். அன்று முதல் கோதை ‘சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி’ ஆனாள். அவள் பாடிய திருப்பாவையும், நாச்சியார் திருமொழியும் இன்றுவரை மார்கழி மாதங்களில் பக்தியின் மணமாக வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. முடிவில், திருவரங்கம் சென்ற ஆண்டாள், அந்த ரங்கநாதனின் கருவறைக்குள் சென்று ஜோதியாக அவனோடு இரண்டறக் கலந்தாள்.
