அரிமர்த்தன பாண்டிய மன்னனின் அமைச்சராகப் பணியாற்றியவர் வாதவூரார் (மாணிக்கவாசகர்). மன்னன் அவருக்கு প্রচুর பொன் கொடுத்து, சோழ நாட்டிற்குச் சென்று சிறந்த அரபுப் குதிரைகளை வாங்கி வரப் பணித்தான். குதிரை வாங்கப் புறப்பட்ட வாதவூரார், திருப்பெருந்துறை (ஆவுடையார்கோயில்) என்ற இடத்தை அடைந்தபோது, அங்கே ஒரு குருநாதராக (சிவனாக) வந்திருந்தவரைக் கண்டு மெய்மறந்தார்.
உலகப் பற்றைத் துறந்த வாதவூரார், மன்னன் குதிரை வாங்கக் கொடுத்த பொன்னையெல்லாம் ஈசனுக்குக் கோயில் கட்டும் திருப்பணியில் செலவு செய்துவிட்டார். இதையறிந்த மன்னன் கோபமுற்று, வாதவூராரைச் சிறையிலடைத்தான். வாதவூரார் ஈசனிடம் அழுது முறையிட்டார்.
ஈசனின் அருளால், “ஆவணி மூலத்தன்று குதிரைகள் வந்து சேரும்” என்று மன்னனுக்குச் செய்தி சொல்லப்பட்டது. குறித்த நாளும் வந்தது. ஈசன் தனது சிவகணங்களை வீரர்களாகவும், காட்டிலிருந்த நரிகளை எல்லாம் உயர்ந்த குதிரைகளாகவும் உருமாற்றி, தானே ஒரு குதிரை வியாபாரியாக குதிரைகளை ஓட்டிக்கொண்டு மதுரை வந்தடைந்தார். குதிரைகளைக் கண்ட மன்னன் அகமகிழ்ந்து வாதவூராரை விடுவித்தான்.
ஆனால், அன்று நள்ளிரவு, ஈசனின் திருவிளையாடல் அரங்கேறியது. குதிரையாக வந்த நரிகள் யாவும் மீண்டும் நரியாக மாறி, ஊளையிட்டுக்கொண்டு காட்டிற்குள் ஓடின. ஆத்திரமடைந்த மன்னன், வாதவூராரை மீண்டும் சுட்டெரிக்கும் வைகை ஆற்று மணலில் நிறுத்தித் தண்டித்தான்.
தன் பக்தனின் துயரைத் துடைக்க, ஈசன் வைகை ஆற்றில் வெள்ளப் பெருக்கை உருவாக்கினார். ஊரே வெள்ளத்தில் தத்தளித்தது. கரையை அடைக்க ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் ஒருவர் வர வேண்டும் என்று மன்னன் உத்தரவிட, பிட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்த வந்தியம்மை என்ற மூதாட்டிக்காக ஈசனே ஒரு கூலியாளாக வந்து மண் சுமந்து, மன்னனிடம் பிரம்படி பட்டு, உலகிற்கே தன் இருப்பை உணர்த்தினார். இந்த லீலையின் மூலம் மாணிக்கவாசகரின் பெருமையை அகிலம் உணர்ந்தது.
