குமரகுருபரர் பிறவியிலேயே பேசும் திறனற்றவராக இருந்தார். அவரது பெற்றோர் திருச்செந்தூர் முருகனிடம் மனமுருகி வேண்டி, முருகனின் அருளால் அவருக்குப் பேச்சுத் திறன் கிடைத்தது. பின்னர் பல தலங்களுக்குச் சென்று இறைவனைப் பாடிய குமரகுருபரர், திருமலை நாயக்கர் காலத்தில் மதுரைக்கு வந்தார்.
அங்குள்ள மீனாட்சியம்மன் மீது ‘மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்’ என்ற அற்புதமான நூலை இயற்றினார். அந்த நூலை திருமலை நாயக்கர் முன்னிலையில் மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் அரங்கேற்றம் செய்து பாடிக்கொண்டிருந்தார். அவரது பாடலின் சுவையில் மயங்கிய அன்னை மீனாட்சி, தானே ஒரு சிறுமி வடிவம் கொண்டு, திருமலை நாயக்கரின் மடியில் வந்து அமர்ந்து பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
குமரகுருபரர் ‘வருகைப் பருவம்’ என்ற பகுதியைத் தொடங்கி, “தொடுத்தபெண் அமுதே வருக…” என்று உருகிப் பாடியபோது, மன்னனின் மடியில் இருந்த அந்தச் சிறுமி எழுந்து சென்று, குமரகுருபரரின் கழுத்தில் விலையுயர்ந்த ஒரு முத்தாரத்தை (முத்து மாலை) அணிவித்து விட்டு, அப்படியே கருவறைக்குள் ஓடி மறைந்தாள்!
அப்போதுதான் மன்னனுக்கும் அங்கிருந்தோருக்கும் அந்தச் சிறுமியாக வந்தது சாட்சாத் அன்னை மீனாட்சியே என்பது புரிந்தது. அம்பிகையே நேரில் வந்து பரிசளித்த பெருமையைப் பெற்றார் குமரகுருபரர்.
