[Image Reference: Ancient Tamil poet playing a small hand cymbal, sitting at the feet of a glowing teenage saint in meditation under a tamarind tree, extreme reverence, golden light.]
திருக்கோளூரில் பிறந்த மதுரகவியாழ்வார், சிறந்த வேத விற்பன்னர். திருக்குருகூரில் புளிய மரத்தடியில் தியானத்தில் இருந்த நம்மாழ்வாரைத் தரிசித்தார். நம்மாழ்வாரின் ஆழமான ஞானத்தையும், அவர் திருவாய்மொழிப் பாசுரங்களைப் பாடுவதையும் கண்ட மதுரகவியார் ஒரு விசித்திரமான முடிவை எடுத்தார். “எனக்கு இனி வைகுண்டம் தேவையில்லை, என் தெய்வம் இந்த நம்மாழ்வார் மட்டுமே” என்று குருவையே முழுமுதற் கடவுளாக ஏற்றுக்கொண்டார்.
மற்ற ஆழ்வார்கள் அனைவரும் திருமாலின் புகழைப் பாடியபோது, மதுரகவியாழ்வார் மட்டும் “கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பு…” எனத் தொடங்கும் பதிகத்தில் நம்மாழ்வாரின் புகழையே பாடினார். “தேவு மற்றறியேன்…” என்று பாடினார். இறைவனை விடக் குருவே உயர்ந்தவர் என்பதை வைணவ உலகிற்கு ஆணித்தரமாக உணர்த்திய பெருமை மதுரகவியையே சாரும்.
