திருக்கோவலூர் ஆசிரமத்தில் பொய்கையாழ்வார் உலகத்தைப் பயன்படுத்தி விளக்கேற்றிய பின்பு, பூதத்தாழ்வார் தனது பங்கிற்கு ஒரு ஞான விளக்கை ஏற்ற விரும்பினார். அவர் உலகப் பொருட்களை நாடவில்லை, தனது ஆழ்மனதின் பக்தியையே விளக்காக மாற்றினார்.
“அன்பே தகழியா ஆர்வமே நெய்யாக
இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா…”
என்று அவர் பாடத் தொடங்கினார். அதாவது, “என் உள்ளத்தில் பெருக்கெடுக்கின்ற அன்பையே அகலாகவும், இறைவனைக் காண வேண்டும் என்ற அளவற்ற ஆர்வத்தையே நெய்யாகவும், இன்பத்தால் உருகுகின்ற என் மனதையே திரியாகவும் கொண்டு, ஞானம் என்னும் விளக்கை ஏற்றுகிறேன்” என்று உருகிப் பாடினார்.
பொய்கையாழ்வார் ஏற்றிய புற ஒளியிலும், பூதத்தாழ்வார் ஏற்றிய அக ஒளியிலும் அங்கே இருள் முற்றிலுமாக விலகியது. இறைவனைப் புறக்கண்களால் மட்டுமல்ல, தூய்மையான அன்பாலும் ஞானத்தாலும் மட்டுமே முழுமையாக உணர முடியும் என்பதை பூதத்தாழ்வார் இந்த உலகிற்குத் தனது பாசுரத்தின் மூலம் உணர்த்தினார்.
