மருள்நீக்கியார் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட திருநாவுக்கரசர், சமண மதத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அவருக்கு கடுமையான சூலை நோய் (வயிற்று வலி) ஏற்பட்டது. சமண மருத்துவர்கள் எவ்வளவோ முயன்றும் நோயைக் குணப்படுத்த முடியவில்லை. தன் தமக்கை திலகவதியாரின் அறிவுறுத்தலின்படி, சிவபெருமானை எண்ணி ‘கூற்றாயினவாறு விலக்ககலீர்’ என்று பதிகம் பாடினார். உடனடியாக நோய் நீங்கியது. அன்று முதல் அவர் தீவிர சிவபக்தராக மாறினார்.
இது சமண மன்னனான மகேந்திரவர்ம பல்லவனுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. திருநாவுக்கரசரைத் தண்டிக்குமாறு ஆணையிட்டான். அவரை நீற்றறையில் (சுண்ணாம்புக் காளவாய்) அடைத்தார்கள். ஆனால், ஈசனின் அருளால் அந்த இடம் குளிர்ந்த தென்றல் வீசும் சோலையாக மாறியது.
கடுங்கோபம் கொண்ட மன்னன், அவரை ஒரு பெரிய கருங்கல்லில் கட்டிக் கடலில் வீசுமாறு உத்தரவிட்டான். வீரர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். ஆர்ப்பரிக்கும் கடலில் அலைகளுக்கு இடையே தத்தளித்த திருநாவுக்கரசர் சற்றும் பயப்படவில்லை. “சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்…” என்று தொடங்கும் நமச்சிவாயப் பதிகத்தை முழு மனதோடு பாடினார்.
அண்டசராசரங்களையும் ஆட்டிவைக்கும் அந்த ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் மகிமையால், கனமான அந்தப் பெரிய கருங்கல் ஒரு மரக்கட்டையைப் போல கடலில் மிதக்கத் தொடங்கியது! கல்லைத் தெப்பமாக மாற்றி, திருநாவுக்கரசரைப் பத்திரமாகத் திருப்பாதிரிப்புலியூர் கரையில் சேர்த்தது அலை.
இந்த அற்புதத்தைக் கேள்விப்பட்ட மகேந்திரவர்ம பல்லவன், தனது அறியாமையை உணர்ந்து திருநாவுக்கரசரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கோரினான். அவனும் சமணத்திலிருந்து மாறி, சிறந்த சிவபக்தனாகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டான்.
