[Image Reference: Two ancient Tamil poet-saints singing in front of massive, unyielding iron-clad temple doors, magical divine energy forcing the ancient locks to unlock and the heavy doors to swing open.]
திருமறைக்காடு (வேதாரண்யம்) திருத்தலத்தில் உள்ள சிவனை வழிபட வேதங்களே (ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண) மனித உருவில் வந்து பூஜித்தன. வழிபாட்டிற்குப் பிறகு வேதங்கள் கோயிலின் பிரதான கதவை மூடிச் சென்றன. பல நூறு ஆண்டுகளாக அந்தக் கதவு திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது. மக்கள் பக்கவாட்டு வாசல் வழியாகவே சென்று ஈசனைத் தரிசித்து வந்தனர்.
ஒருமுறை திருநாவுக்கரசரும், இளம் ஞானியான திருஞானசம்பந்தரும் ஒன்றாக அந்தத் தலத்திற்கு வந்தனர். பிரதான கதவு மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு வருந்திய சம்பந்தர், திருநாவுக்கரசரைப் பார்த்து, “அப்பரே! நீங்கள் பதிகம் பாடி இந்த இறைவனின் கதவைத் திறக்கச் செய்யுங்கள்” என்று வேண்டினார்.
திருநாவுக்கரசர் ஈசனை நினைத்து, “பண்ணின் நேர்மொழியாள்…” என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடத் தொடங்கினார். ஒன்று, இரண்டு எனப் பத்துப் பாடல்களைப் பாடியும் கதவு திறக்கவில்லை. ஈசனின் தாமதத்தை எண்ணி வருந்திய அப்பர், 11-வது பாடலான “அரக்கனை விரலால் அடர்த்தவனே… இரக்கமொன்றிலீர்” (சற்று கூட இரக்கமில்லையே) என்று உருக்கத்தோடு பாடியவுடனே, பல நூற்றாண்டுகளாக மூடிக்கிடந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கதவுகள் “சர்ர்ர்” என்ற சத்தத்துடன் தாமாகவே திறந்து கொண்டன!
இருவரும் உள்ளே சென்று ஈசனைத் தரிசித்தனர். வெளியே வரும்போது, அப்பர் சம்பந்தரைப் பார்த்து, “இப்போது நீங்கள் பாடி இந்தக் கதவை மூடுங்கள்” என்றார். சம்பந்தர் “சதுரம் மறை…” என்ற ஒரு பாடலைப் பாடி முடித்த மறுகணமே கதவுகள் மீண்டும் சாத்திக்கொண்டன. ஈசனை இறைஞ்சிய அப்பரின் அன்பும், சம்பந்தரின் ஞானமும் அங்கு நிலைபெற்றன.
