திருப்பழனத்தில் வாழ்ந்து வந்த வணிகர் அமர்நீதி நாயனார். இவருடைய முக்கியத் திருத்தொண்டு, சிவனடியார்களுக்கு உணவளிப்பதும், அவர்களுக்கு ஆடை மற்றும் கோவணம் வழங்குவதும் ஆகும். இவரது தியாகத்தை உலகிற்கு உணர்த்த ஈசன் திருவுளம் கொண்டார்.
ஒருநாள் ஈசன், இளம் பிரம்மச்சாரி அடியாராக அமர்நீதி நாயனாரின் மடத்திற்கு வந்தார். மழையில் நனையக் கூடும் என்பதால், தன்னிடம் இருந்த இரண்டு கோவணங்களில் ஒன்றைக் கொடுத்து, “இது மிகவும் புனிதமானது. பத்திரமாக வைத்துிருங்கள், நான் நீராடிவிட்டு வருகிறேன்” என்று கூறிச் சென்றார்.
அவர் சென்றதும், அந்த கோவணம் ஈசனின் மாயையால் காணாமல் போனது. நீராடித் திரும்பிய அடியார், தான் கொடுத்த கோவணத்தைக் கேட்டார். நாயனார் எவ்வளவு தேடியும் அது கிடைக்கவில்லை. பதிலாக வேறு நல்ல புத்தம் புதிய ஆடைகளையும், கோவணங்களையும் தருவதாக மன்றாடினார்.
ஆனால் அடியார் அதற்கொப்பவில்லை. “என் கோவணத்தின் எடைக்கு எடை, வேறு கோவணங்களை தராசில் வைத்தால் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்றார். தராசின் ஒரு தட்டில் அடியாரின் மற்றொரு கோவணம் வைக்கப்பட்டது. மறுகரையில் நாயனார் தன் வசமிருந்த அனைத்து ஆடைகளையும் வைத்தார். தட்டு நகரவே இல்லை! தன்னிடம் இருந்த தங்கம், நவரத்தினங்கள், சொத்துகள் அனைத்தையும் வைத்தார். அப்போதும் கோவணத்தின் தட்டே கீழே நின்றது.
இறுதியாக உணர்ந்த நாயனார், “நான் ஈசனுக்கு செய்த தொண்டில் எந்தப் பிழையும் இல்லை என்பது உண்மையானால், இந்தத் தராசு சமமாகட்டும்” என்று கூறியபடி, தன் மனைவியோடும் குழந்தையோடும் ‘நமச்சிவாய’ என்று உச்சриத்தபடி தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தார்.
என்ன ஆச்சரியம்! இப்போது இரண்டு தட்டுகளும் சமமாக நின்றன. ஈசனின் ஒரு சிறிய கோவணத்திற்கு, ஒரு மனிதனின் முழுமையான சரணாகதி மட்டுமே ஈடாகும் என்பது நிரூபணமானது. அடியாராக வந்த ஈசன் தன் உண்மை உருவத்தைக் காட்டி, குடும்பத்தோடு நாயனாருக்கு முக்தியளித்து ஆட்கொண்டார்.
அப்போது பொய்கையாழ்வார் இறைவனின் திருவுருவத்தைக் காண விரும்பி, இந்த பூமியையே அகலாகவும் (தகழி), கடலையே நெய்யாகவும், கதிரவனையே விளக்காகவும் உருவகப்படுத்தி பாடினார்: “வையந் தகழியா வார்கடலே நெய்யாக… வெய்ய கதிரோன் விளக்காக…” என்று தொடங்கி அந்தாதி பாடி, உலகை ஒளிரச் செய்து அந்த நான்காவது நபரான திருமாலைக் கண்டார்.
