[Image Reference: An ancient musician breaking down in tears, about to smash his wooden lute on the ground, but stopped by a divine young boy smiling gently, ancient temple setting.]
திருஞானசம்பந்தரின் தேவாரப் பதிகங்கள் அனைத்தையும், திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் தனது யாழ் கருவியின் மூலம் அச்சுப்பிசகாமல் இசைத்து வந்தார். யாழ்ப்பாணரின் சுற்றத்தார்கள் கர்வம் கொண்டனர். தனது சுற்றத்தாரின் கர்வத்தை முறியடிக்குமாறு சம்பந்தரிடம் வேண்டினார். தருமபுரம் என்னும் தலத்திற்குச் சென்ற சம்பந்தர், “மாதர் மடப்பிடி…” என்று தொடங்கும் ஒரு பதிகத்தைப் பாடினார். யாழ்ப்பாணர் அதைத் தன் யாழில் இசைக்க முயன்றார்.
ஆனால், மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த யாழ் கருவியால், சம்பந்தரின் தெய்வீக நாதத்தைக் கொஞ்சமும் உள்வாங்கிக் கொண்டு ஒலிக்க முடியவில்லை! நரம்புகள் சுருதி பிசகின. தான் தோற்றுவிட்டதை எண்ணி வருந்திய பாணர், தரையில் அடித்து உடைக்க முற்பட்டார். சம்பந்தர் ஓடிவந்து அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார். “இறைவனின் புகழை மனிதக் கருவிகளுக்குள் முழுமையாக அடைத்துவிட முடியாது என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தவே இதைச் செய்தேன்” என்று கூறி பாணரைத் தழுவிக்கொண்டார். இந்தப் பதிகமே ‘யாழ்முறிப் பதிகம்’ என்று போற்றப்படுகிறது.
