[Image Reference: Ancient Tamil poet reciting a palm leaf manuscript enthusiastically in front of a stone statue of a lion-headed god, the statue magically roaring and nodding in approval.]
கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர், வால்மீகி முனிவர் வடமொழியில் எழுதிய இராமாயணத்தைத் தமிழில் மாபெரும் காவியமாக இயற்றினார். ‘கம்பராமாயணத்தை’ திருவரங்கம் ரங்கநாதர் கோயிலில் அரங்கேற்றம் செய்ய முடிவு செய்தார். அப்போது சில பண்டிதர்கள் கம்பரின் “இரணியன் வதைப் படலம்” என்ற புதிய படலத்தை ஏற்க மறுத்தனர்.
கம்பர் சற்றும் மனம் தளரவில்லை. “நான் எழுதியது உண்மையென்றால், அதை அந்த நரசிம்மப் பெருமானே ஒப்புக்கொள்வார்” என்று கூறி, திருவரங்கத்தில் உள்ள மேட்டழகிய சிங்கர் (நரசிம்மர்) சந்நிதிக்குச் சென்று, தான் இயற்றிய இரணிய வதைப் படலத்தின் பாடல்களை ஆக்ரோஷமாகப் பாடினார். கம்பர் “திசையெலாம் நடுங்க…” என்று பாடி முடித்த மறுகணமே, சந்நிதியில் இருந்த நரசிம்மரின் கற்சிலை உயிர்பெற்று ஒரு மாபெரும் கர்ஜனை செய்தது! நரசிம்மரின் திருமுகம் கம்பரைப் பார்த்து ஆமோதித்துத் தலையசைத்தது! இதைக் கண்ட பண்டிதர்கள் அனைவரும் கம்பரின் கால்களில் விழுந்து அவரது கவித்திறனைப் போற்றினர்.
