[Image Reference: Very old Vaishnava saint hugging a dark stone idol of Lord Vishnu tightly to his chest, walking through a dangerous dark jungle with a small group of devotees, historical escape.]
கி.பி. 14-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மாலிக்காபூர் மற்றும் உலூக்கான் போன்றவர்களின் படைகள் தென்னகத்தின் மீது படையெடுத்தன. திருவரங்கம் கோயில் சூறையாடப்படும் அபாயம் ஏற்பட்டது. வைணவ ஆச்சார்யரான பிள்ளை லோகாச்சாரியாருக்கு வயது 120-க்கும் மேல்! அவர், நம்பெருமாளின் அழகிய சிலையையும், கோயிலின் முக்கிய ஆபரணங்களையும் எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார். கருவறைக்கு ஒரு கள்ளச் சுவரை எழுப்பி மூலவரை மறைத்துவிட்டு, உற்சவ மூர்த்தியைத் தன் மடியில் கட்டிக்கொண்டு ஒரு சிறிய குழுவினரோடு திருவரங்கத்தை விட்டு ரகசியமாகத் தென்திசை நோக்கித் தப்பினார்.
காடு மலைகளைக் கடந்து பல மாதங்கள் நம்பெருமாளோடு ஒளிந்து வாழ்ந்தார். மதுரைக்கு அருகேயுள்ள ஜோதிஷ்குடி என்ற ஊரை அடைந்தபோது, அவரது வயோதிக உடல் முழுமையாகத் தளர்ந்தது. நம்பெருமாளின் சிலையைத் தன் சீடர்களிடம் பத்திரமாக ஒப்படைத்துவிட்டு, “என் அரங்கனைக் காப்பாற்றுங்கள்” என்று கூறியபடியே அந்தப் பெருமானின் திருவடிகளிலேயே தன் இன்னுயிரை நீத்தார்.
