[Image Reference: Lord Shiva disguised as a handsome temple priest, walking through dark, muddy streets in the rain at midnight to deliver a romantic message to a saint’s angry wife, ancient Tamil Nadu.]
சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிவபெருமானைத் தனது ‘தோழனாகவே’ பாவித்துப் பக்தி செலுத்தியவர். அவருக்குப் பரவையார், சங்கிலியார் என இரு மனைவியர். ஒருமுறை திருவொற்றியூரில் சங்கிலியாரை மணந்துவிட்டுப் பலகாலம் கழித்துத் திருவாரூர் திரும்பிய சுந்தரரை, அவரது முதல் மனைவி பரவையார் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்காமல் கோபித்துக்கொண்டார்.
தன் மனைவியின் கோபத்தைத் தீர்க்க எவ்வளவோ முயன்றும் முடியாத சுந்தரர், நள்ளிரவில் திருவாரூர் தியாகராஜர் கோயிலுக்குச் சென்றார். அங்கே உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஈசனை எழுப்பி, “என் நண்பனே! பரவையாரின் கோபத்தைத் தணித்து, என்னை அவளோடு சேர்த்து வைக்க நீதான் தூது செல்ல வேண்டும்” என்று உரிமையோடு கேட்டார்.
அகில உலகங்களையும் ஆளும் எம்பெருமான், தன் பக்தனின் காதலுக்காக ஒரு சாதாரண ஆதிசைவ அர்ச்சகர் வேடம் பூண்டு, நள்ளிரவு நேரத்தில் இருட்டிலும் சேற்றிலும் நடந்து பரவையார் வீட்டிற்குச் சென்றார்! ஒருமுறை அல்ல, பரவையார் சம்மதிக்காததால் இரண்டாவது முறையும் தூது சென்றார்.
தன் கணவருக்காக நள்ளிரவில் நடந்து வந்தது தியாகராஜப் பெருமானே என்பதை உணர்ந்த பரவையார், அதிர்ச்சியில் ஈசனின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டார். கோபம் தணிந்து சுந்தரரை ஏற்றுக்கொண்டார். பக்தியால் இறைவனையே தன் வேலைக்காரனாக ஆக்கிக் கொள்ள முடியும் என்பதற்குச் சுந்தரரின் வாழ்வு ஒரு சாட்சி.
