[Image Reference: Ancient Tamil saint with a thick rope tied around his own neck, pulling a massively leaning stone Shiva Lingam, king’s elephants failing in the background, dramatic strength of devotion.]
திருப்பனந்தாள் திருத்தலத்தில் உள்ள சிவலிங்கம், ஒரு காலத்தில் தாடகை என்ற பக்தைக்காகச் சற்று சாய்ந்து காட்சியளித்தது. பல காலத்திற்குப் பிறகு, சோழ மன்னன் ஒருவன் அந்தச் சாய்ந்த லிங்கத்தை நேராக நிமிர்த்த எண்ணினான். ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கொண்டும், யானைகளைக் கொண்டும் கயிறு கட்டி இழுத்துப் பார்த்தான். லிங்கம் சிறிதும் அசையவில்லை. மன்னன் மிகவும் வருந்தினான்.
அப்போது திருக்கடையூரில் சிவத்தொண்டு செய்து வந்த குங்கிலியக் கலய நாயனார் அங்கே வந்தார். ஈசனுக்குத் தினமும் குங்கிலியத் தூபம் (சாம்பிராணி போன்ற நறுமணப் புகை) போடுவதையே தன் முழுநேரத் தொண்டாகக் கொண்டவர் இவர். மன்னனின் வருத்தத்தைக் கண்ட நாயனார், நேராக லிங்கத்தின் அருகே சென்றார்.
யானைகளால் இழுக்க முடியாத அந்த லிங்கத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த வடத்தின் (கயிறு) ஒரு முனையைத் தன் கழுத்தில் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டார். “என் ஈசனுக்கு என்மேல் அன்பு உண்மையானால், அவர் எனக்காக நிமிர்ந்து நிற்கட்டும். இல்லையேல் என் உயிர் இந்தக் கயிற்றிலேயே போகட்டும்!” என்று கூறி, ‘நமச்சிவாய’ என உச்சரித்தபடி லிங்கத்தைத் தன்பக்கம் மெல்ல இழுத்தார்.
யானைகளின் பலத்திற்கு அசையாத எம்பெருமான், நாயனாரின் அன்பின் பலத்திற்கு அசைந்தார்! சாய்ந்திருந்த சிவலிங்கம் சட்டென்று நேராக நிமிர்ந்து நின்றது. பக்தியின் வலிமைக்கு முன் யானைகளின் உடல் வலிமை ஒன்றுமே இல்லை என்பதை உலகம் உணர்ந்தது.
