இளையான்குடி மாறநாயனார் செல்வச் செழிப்பு மிக்க ஒரு விவசாயி. சிவனடியார்கள் யார் வந்தாலும் அவர்களுக்கு வயிறார உணவளிப்பதை தனது தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். அவரது செல்வமெல்லாம் இந்த அன்னதானத்திலேயே கரைந்து, ஒரு கட்டத்தில் வறுமையின் பிடிக்குள் சிக்கினார். ஆயினும், அவர் மனம் தளரவில்லை.
ஒருநாள் நள்ளிரவு, கடுமையான மழையும் புயலும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. அன்று மாறனார் வீட்டில் உண்பதற்கு ஒரு சிறு தானியம் கூட இல்லை. பசியோடு தம்பதியர் உறங்கச் சென்றனர். அப்போது கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்தால், மழையில் தொப்பலாக நனைந்தபடி ஒரு சிவனடியார் நின்றிருந்தார். “மிகவும் பசியாக இருக்கிறது, உணவு கிடைக்குமா?” என்று கேட்டார்.
மாறனாருக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மனைவியிடம் கலங்கினார். அப்போது மனைவி, “சுவாமி, இன்று பகலில்தான் வயலில் நெல் விதைகளைத் தூவி விட்டு வந்தீர்கள். இந்த மழையில் அது மிதந்து கொண்டிருக்கும். அதை எப்படியாவது சேகரித்து வாருங்கள், நான் சமைக்கிறேன்” என்றாள்.
கடும் மழையிலும் இருட்டிலும் வயலுக்குச் சென்ற மாறனார், சேற்றில் மிதந்த ஈர நெல் விதைகளை அள்ளி தன் மேலாடையில் கட்டிக்கொண்டு வந்தார். வீட்டில் அடுப்பெரிக்க விறகு இல்லை. வீட்டின் கூரையிலிருந்த மரச்சிலாபங்களைப் பிடுங்கி அடுப்பு மூட்டினாள் அந்த உத்தம மனைவி. ஈர நெல்லை வறுத்து, குத்தி அரிசியாக்கி, கொன்றை மரத்துப் பூக்களைப் பறித்து கறியாக்கி அமுது படைத்தாள்.
“அடியாரே, உணவு தயாராக உள்ளது!” என்று மாறனார் அழைத்தபோது, அடியாரைக் காணவில்லை. பதிலாக, அங்கு பேரொளி ஒன்று வீசியது. ஈசன் பார்வதி சமேதராக இடப வாகனத்தில் காட்சி தந்தார். “மாறா, உன் வறுமையிலும் மாறாத இந்தத் தொண்டு உள்ளம் உலகிற்கு ஒரு முன்னுதாரணம். நீங்கள் இருவரும் சிவலோகம் வந்து பேரின்பம் பெறுவீர்களாக!” என்று அருள்பாலித்தார்.
